خاموشی ۵۶ روزه؛ ایران رکورددار طولانیترین انسداد اینترنت در تاریخ ثبت شد.
گزارشهای جدید نهادهای ناظر بر وضعیت اینترنت جهانی، از جمله «نتبلاکس»، تایید میکند که ایران با پشت سر گذاشتن ۵۶ روز قطع مداوم و تقریباً کامل اینترنت بینالملل، بیسابقهترین دوره انزوای دیجیتال را تجربه کرده است. این وضعیت که از اواخر فوریه ۲۰۲۶ (اسفند ۱۴۰۴) و همزمان با اوجگیری تنشهای نظامی آغاز شد، اکنون به یک بحران تمامعیار برای زیرساختهای اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است.
به گزارش خبرنگار آژانس خبری مظفریه آنلاین از تبریز، نمودارهای منتشر شده از وضعیت اتصال (Connectivity) در ایران نشان میدهد که از تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ (۹ اسفند ۱۴۰۴)، دسترسی کاربران به شبکه جهانی با سقوطی ناگهانی به سطح ۲ درصد رسیده است. این رخداد که در پی آغاز تهاجم نظامی علیه کشور و شهادت رهبر معظم انقلاب در پی حملات آمریکا به وقوع پیوست، ابتدا با هدف مدیریت فضای امنیتی و جلوگیری از نشت اطلاعات حساس نظامی توجیه شد؛ اما تداوم آن به مدت ۵۶ روز، تمام معادلات را تغییر داده است.
تحلیل نمودار نتبلاکس
طبق دادههای دریافتی، وضعیت “Shutdown” یا خاموشی کامل بر فضای مجازی ایران حاکم شده است. کارشناسان معتقدند این حجم از انسداد ارتباطی در یک جامعه که پیش از این به شدت به خدمات ابری، بانکداری دیجیتال و تجارت الکترونیک وابسته بوده، در تاریخ جهان بیسابقه است. پیش از این، رکوردهای قطعی اینترنت مربوط به کشورهای در حال توسعه در مقیاسهای زمانی بسیار کوتاهتر بود، اما وضعیت کنونی ایران، از نظر مدت زمان و عمق قطعی، یک استثنای تاریخی محسوب میشود.
فلج شدن شریانهای اقتصادی
قطع اینترنت فراتر از محدودیت در شبکههای اجتماعی، شریانهای حیاتی اقتصاد را هدف قرار داده است. بخش بزرگی از کسبوکارهای خرد و کلان، پلتفرمهای توزیع کالا، و سیستمهای لجستیک که بر بستر شبکه جهانی فعالیت میکردند، اکنون با توقف کامل روبرو هستند. برآوردهای اولیه نشان میدهد خسارت وارده به بدنه بخش خصوصی و درآمدهای ارزی ناشی از صادرات خدمات فنی-مهندسی، جبرانناپذیر است.
پیامدهای اجتماعی و انسانی
در سطح اجتماعی، این خاموشی منجر به ایجاد “دیوار اطلاعاتی” میان مردم و دنیای خارج شده است. عدم امکان برقراری ارتباط با ایرانیان خارج از کشور، اختلال در روند خدمات درمانیِ مبتنی بر شبکه و توقف فعالیتهای علمی و پژوهشی دانشگاهها، تنها بخشی از هزینههای غیرقابل محاسبه این انسداد است. هرچند شبکه ملی اطلاعات در برخی بخشهای خدماتی فعال مانده است، اما عدم دسترسی به پروتکلهای جهانی، عملاً تعامل بینالمللی ایران را به صفر رسانده است.
چشمانداز مبهم
در حالی که ۵۶ روز از آغاز این روند میگذرد، هنوز هیچ افق روشنی برای بازگشت دسترسیها به حالت عادی اعلام نشده است. نهادهای مسئول همچنان بر ملاحظات امنیتی در شرایط حساس کنونی تاکید دارند، اما فشار افکار عمومی و مطالبات بخش اقتصادی برای بازگشایی مسیرهای ارتباطی به اوج خود رسیده است. باید دید آیا در روزهای آتی، با تثبیت نسبی شرایط سیاسی، شاهد بازگشت ایران به دهکده جهانی خواهیم بود یا خیر.
ارسال نظر شما