طلوع خورشید ایران از افق حسینیه امام خمینی (ره)

۱۲ روز آتش و خون بود؛
۱۲ روزی که صهیونیسم جهانی با ابزار موشک، ترور و جنگ روانی، سرزمین ایران را هدف گرفت؛ از آسمان تبریز تا قلب فرماندهان نظامی، دشمن می‌خواست «جنگ ترکیبی» را به «شکست روحی ملت» پیوند بزند.
در این میان، رسانه‌های دشمن روایت‌سازی کردند: «فرمانده کل قوا در انزواست»، «رهبر ایران در پناهگاه است»، و «جمهوری اسلامی بی‌فرمانده مانده».

اما پاسخ ملت، نه در قالب بیانیه، نه در زبان دیپلماتیک، بلکه با طلوعی تاریخی داده شد؛
🌅 طلوع خورشید ایران از افق حسینیه امام خمینی (ره)، در شب عاشورا…

در حالی‌که خطیب حسینیه سخن می‌گفت و جمعیت در حال استماع روضه حضرت عباس (ع) بود، ناگهان نوری بر حسینیه تابید؛ رهبر انقلاب، پس از روزها حضور در موقعیت امنیتی، با قامت استوار وارد حسینیه شدند؛ بی‌هوا، بی‌مقدمه، و درست در اوج عملیات روانی دشمن.

مردم به یک‌باره از جا برخاستند، شعارها بالا گرفت، اما نه از آن جنس شعارهایی که طراحی شده‌اند؛
نه هماهنگ، نه رسمی، بلکه یکپارچه از دل آمدند: «ای رهبر آزاده، آماده‌ایم آماده…»
شعارها، قشنگ‌ترین بی‌نظمی عاشقانه‌ای بود که می‌شد دید؛
اشک‌ها، فریادها و نگاه‌ها همه یک چیز را می‌گفتند: ما هستیم، چون تو هستی.

🔻دشمن گفته بود «مخفی شده»؛
اما این حضور، نه‌تنها خط بطلانی بر این دروغ بزرگ بود، بلکه خود تبدیل به پاسخی راهبردی شد:
رهبر این ملت، در اوج تهدید، در شب عاشورا، میان مردم ایستاد؛
او نه از جنس پناهگاه، بلکه از جنس خیمه است؛ نه سیاست‌مداری در سایه، بلکه سیدالشهدای مقاومت در عصر حاضر.

📌 این حضور، یک تصویر ساده نبود؛
این، پیام عملی بود به جهان:
🔺 فرمانده این جبهه، در قلب میدان ایستاده است.
🔺 عاشورا هنوز جاری‌ست.
🔺 این ملت، خسته‌ناپذیر و زنده است.

و این شجاعت، این لحظه، در حافظه تاریخی ملت ایران و در حافظه سیاسی منطقه، برای همیشه ثبت خواهد شد.