کنگره ملی شهریار؛ مصادرهای بیپرده به نام ملت، به کام عدهای خاص
کنگرهای که قرار بود با نام «ملی» به پاسداشت جایگاه استاد شهریار برگزار شود، در عمل به محفلی محدود برای برخی مدیران و یک رسانه خاص تبدیل شد؛ رویدادی با هزینههای نامعلوم، حذف رسانهها و فقدان شفافیت.
کنگرهای که با نام «ملی» برای استاد شهریار برگزار شد، در عمل بیش از آنکه یادآور شأن و جایگاه شاعر ملی ایران باشد، به ضیافت خانوادگی و محفلی برای چند مدیر و یک رسانهی خاص تبدیل شد. نام شهریار، این سرمایهی ادبی و فرهنگی ملت ایران، بهانهای شد برای ریختوپاشهای غیرشفاف و هزینههایی که هیچگاه به مردم و رسانهها توضیح داده نخواهد شد.
کدام «ملی بودن» وقتی اصحاب رسانهی استان –بهعنوان چشم بینای جامعه– بهطور برنامهریزیشده از حضور در این مراسم کنار گذاشته میشوند؟ کدام شفافیت، وقتی حتی یک نشست خبری رسمی برگزار نمیشود تا خبرنگاران استان بتوانند درباره روند برگزاری، بودجه، انتخابها و اهداف این کنگره پرسش کنند؟
آنچه برگزار شد نه یک کنگره ملی، که نوعی مصادره فرهنگی بود؛ مصادره نام شهریار، مصادره میراث مشترک مردم، مصادره یک فرصت تاریخی برای بازنمایی تبریز و آذربایجان در سطح ملی. شهریار بهجای آنکه محور وحدت و شور فرهنگی شود، ابزار ویترینسازی و رزومهسازی عدهای محدود شد.
از منظر حقوق عمومی، هزینههای چنین رویدادی، چون از بیتالمال و بودجه شهری تأمین میشود، باید زیر ذرهبین حسابرسی و شفافسازی قرار گیرد. اگر قرار است عنوان «ملی» صرفاً بهانهای برای چسباندن نامها و بهرهبرداریهای شخصی باشد، این تخلفی روشن در برابر حقوق فرهنگی و مدنی مردم است. شهرداری و برگزارکنندگان موظفاند صورتحساب ریالی این کنگره و قراردادهای رسانهای آن را علناً منتشر کنند.
شهریار میراث مشترک ماست، نه ملک شخصی یک جناح، مدیر یا رسانه. اگر امروز در برابر این نوع مصادرههای نرم و خزنده سکوت کنیم، فردا باید شاهد آن باشیم که سایر مفاخر و نمادهای فرهنگی این سرزمین نیز در دایرهی بسته روابط و منافع، به تاراج روند.
شاید بد نباشد یادآوری کنیم: شهریار برای مردم شعر گفت، نه برای مدیران. او صدای عشق، آزادی و مردمداری بود، نه ابزار ویترینسازی کسانی که حتی یک پرسش رسانهای را تاب نمیآورند.
پس اگر نمیتوانید شهریار را ملی برگزار کنید، دستکم او را شخصی مصادره نکنید.
ارسال نظر شما