آتشبس یکطرفه؛ وقتی دشمن حمله میکند و برخی در داخل، سکوت!
در حالی که آمریکا رسماً مسئولیت حملات اخیر علیه نیروهای ایرانی را پذیرفته و سنتکام نیز آن را «دفاع از خود» خوانده است، سکوت و انفعال برخی مسئولان داخلی در برابر تجاوزات آشکار دشمن، پرسشهای جدی درباره ماهیت این «آتشبس» و سرنوشت مذاکراتی ایجاد کرده که هنوز آغاز نشده، با گلوله و خون زیر پا گذاشته شده است
آتشبس زمانی معنا دارد که دو طرف به آن پایبند باشند؛ نه اینکه یک طرف، همزمان با لبخند دیپلماتیک، ماشه را روی سربازان طرف مقابل بچکاند و طرف دیگر حتی جرأت اعلام خبر تجاوز را هم نداشته باشد.
امروز دیگر ابهامی وجود ندارد؛ دونالد ترامپ با پیام رسمی خود و همچنین بیانیه سنتکام، عملاً مسئولیت حمله به نیروهای سپاه و شهادت پاسداران ایرانی را پذیرفته است. حملهای که آمریکاییها نهتنها آن را انکار نکردند، بلکه با وقاحت کامل، «دفاع مشروع» نامیدند و حتی آن را نقض آتشبس هم ندانستند! این یعنی از نگاه واشنگتن، آتشبس فقط برای ایران الزامآور است؛ نه برای آمریکا.
اما تلختر از اصل تجاوز دشمن، سکوت سنگین و سؤالبرانگیز برخی مسئولان داخلی است. گویی آنچه بیش از خون جوانان این سرزمین اهمیت دارد، حفظ ظاهر مذاکرات و جلوگیری از برهم خوردن توافقی است که هنوز شکل نگرفته، اما دشمن از همین حالا آن را با حمله نظامی لگدمال کرده است.
چگونه ممکن است دشمن با صراحت از بمباران و حمله سخن بگوید اما در داخل، حتی خبر رسمی آن نیز منتشر نشود؟! چرا باید مردم ایران خبر شهادت مدافعان کشورشان را از رسانههای بیگانه و صفحات ترامپ بشنوند، نه از مسئولانی که موظف به شفافیت و دفاع از عزت ملیاند؟
ملت ایران بارها نشان داده در برابر دشمن خارجی متحد و مقاوم است؛ اما آنچه افکار عمومی را آزار میدهد، کوری و کریِ عمدی در برابر تجاوز آشکار است. تاریخ ثابت کرده هرجا دشمن احساس کند با انفعال و مصلحتاندیشی مواجه است، گستاختر میشود و قدم بعدی را محکمتر برمیدارد.
اقتدار، با پنهانکاری ساخته نمیشود. امنیت ملی، با سانسور تجاوز دشمن حفظ نمیشود. و هیچ مذاکرهای، وقتی طرف مقابل همزمان بمباران میکند و تهدید میفرستد، نشانه عقلانیت و عزت نخواهد بود.
مردم ایران انتظار دارند در برابر خون فرزندان این سرزمین، پاسخ درخور داده شود؛ پاسخی که به دشمن بفهماند ایران، میدان آزمون صبر و سکوت نیست.
ارسال نظر شما